در حالی که غرش ماشینآلات سنگین در اراضی بکر منطقه گیلاوند، حکایت از آغاز یک تخریب گسترده برای احداث سایت جدید مسکونی دارد، سکوت معنادار مسئولان شهرستان و انفعال فعالان محیطزیست، موجی از نگرانی و گلایه را در میان شهروندان دماوندی ایجاد کرده است.
به گزارش پایگاه خبری عصر شرق، این روزها پهنه وسیعی از اراضی ملی در منطقه گیلاوند شاهد خاکبرداریهای عمیقی است که گفته میشود با هدف اجرای فازهای جدید مسکن ملی در حال انجام است.
اما آنچه این اقدام را به یک بحران تبدیل کرده، فراتر از تخریب خاک؛ «سکوت» کسانی است که وظیفه صیانت از این امانت الهی را بر عهده دارند.
گلایههای مردمی حاکی از آن است که دماوند هنوز در تأمین بدیهیترین زیرساختها برای جمعیت فعلی از جمله آب شرب، پایداری شبکه برق و همچنین شبکه فاضلاب و جاده کمربندی با بحران روبروست.
شهروندان میپرسند: با کدام زیرساخت قرار است هزاران واحد مسکونی جدید در این اراضی احداث شود؟ آیا تجربه تلخ مسکن مهر و کمبودهای ابدی آن برای درس گرفتن کافی نبود؟
تخریب این اراضی نه تنها منظر شهری را نابود میکند، بلکه تبعات زیستمحیطی جبرانناپذیری بر سفرههای زیرزمینی و اکوسیستم منطقه خواهد داشت.
نکته قابل تأمل اینجاست که مسئولان شهرستان دماوند بارها در جلسات رسمی و تریبونهای رسانهای، مخالفت صریح خود را با افزایش بیرویه جمعیت شهرستان به دلیل محدودیت منابع آبی اعلام کرده بودند.
اکنون این پرسش در افکار عمومی مطرح است: چرا مسئولانی که مدعی مخالفت با بارگذاری جمعیت جدید بودند، امروز در برابر هجوم لودرها به اراضی ملی سکوت کردهاند؟ آیا این سکوت به معنای عقبنشینی از مواضع قبلی یا تسلیم در برابر فشارهای ابلاغی است؟
در این میان، پیکان نقد شهروندان به سمت فعالان محیطزیست و مدعیان دفاع از طبیعت نیز نشانه رفته است.
فعالانی که برای مسائل کوچکتر، بیانیهها صادر میکردند، اکنون در برابر این تخریب وسیع و جابجایی هزاران تن خاک در قلب گیلاوند کجا ایستادهاند؟ چرا صدای اعتراض و مطالبهگری از سوی نهادهای مردمی و فعالان این حوزه شنیده نمیشود؟
مردم دماوند انتظار دارند پیش از آنکه آخرین بازماندههای اراضی ملی زیر چرخهای لودر دفن شوند، مسئولان ذیربط و نهادهای نظارتی به صورت شفاف اعلام کنند که پیوستهای زیستمحیطی و زیرساختی این طرح کجاست و چرا برخلاف سیاستهای کلی شهرستان، چراغ سبز برای تخریب اراضی صادر شده است.
