با نزدیک شدن به پایان سال، بار دیگر نگاهها به فهرست بلندبالای پروژههای نیمهتمام شهرستان دماوند دوخته شده است؛ پروژههایی که برخی از آنها بیش از دو دهه قدمت دارند و همچنان در پیچوخم وعدهها و جلسات اداری بلاتکلیف ماندهاند.
به گزارش پایگاه خبری عصر شرق، با نزدیک شدن به پایان سال، بار دیگر نگاهها به فهرست بلندبالای پروژههای نیمهتمام شهرستان دماوند دوخته شده است؛ پروژههایی که برخی از آنها بیش از دو دهه قدمت دارند و همچنان در پیچوخم وعدهها و جلسات اداری بلاتکلیف ماندهاند.
هر ساله مسئولان شهرستان در نشستهای مختلف از عزم جدی برای تکمیل طرحهای حیاتی سخن میگویند، وعدههایی مطرح میشود و صورتجلسههایی تنظیم میگردد، اما در عمل بخش قابل توجهی از این پروژهها نهتنها به سرانجام نرسیده، بلکه در برخی موارد به نمادی از اتلاف زمان و منابع عمومی تبدیل شدهاند.
سایه پایتخت و محرومیت مزمن
شهرستان دماوند، واقع در قلب شرق استان تهران، سالهاست بهدلیل قرار گرفتن در حاشیه تمرکزگرایی پایتخت، از برخی توجهات و اعتبارات متوازن بیبهره مانده است.
مشکلاتی که شاید در سالهای گذشته با اعتبارات محدودتر نیز قابل مدیریت و حل بود، امروز بهدلیل افزایش هزینهها و تورم، نیازمند بودجههای ملی کلان است؛ بودجههایی که تأمین آنها نیز با دشواریهای فراوان همراه است.
فهرست مطالبات قدیمی مردم
تعداد پروژههای نیمهتمام چندینساله در شهرستان کم نیست؛ از مهمترین مطالبات دیرینه مردم میتوان به نبود جاده کمربندی در منطقه گیلاوند، نیمهتمام ماندن پروژه کمربندی غربی (سرهار)، اتصال خط متروی تهران ـ پردیس به دماوند، بلاتکلیفی پروژه احداث مرکز هتلداری و فنی و حرفهای خواهران، نیمهتمام ماندن زیرگذر ورودی شهر دماوند، تأخیر طولانی در اجرای شبکه فاضلاب و تصفیهخانه اشاره کرد.
در کنار این موارد، موضوعاتی همچون واگذاری اراضی در شهر کیلان، مشکلات ساختوساز در مثلثی شهر آبسرد، عدم تعریض محور ایوانکی ـ کیلان ـ آبسرد، نبود طرحهای صنعتی و گردشگری مؤثر، عدم تکمیل دیوار صخرهنوردی، عدم راهاندازی شهرک دانش بنیان دماوند، نیمهتمام ماندن بهسازی تنها مجموعه چمن فوتبال دماوند، راهاندازی نشدن دستگاه MRI در مراکز درمانی، عدم تعریض محور صالحآباد، تکمیل نشدن کتابخانه پیمان، تخریب یا بیتوجهی به برخی اماکن تاریخی، فرهنگی و ورزشی، کمبود آب شرب و کشاورزی، نبود سوله بحران و پارک اضطراری و همچنین فقدان درمانگاه تأمین اجتماعی، از دیگر مطالبات جدی شهروندان محسوب میشود.
هزینههایی که بازگشت نداشت
برخی کارشناسان معتقدند طولانی شدن اجرای پروژهها نهتنها موجب افزایش چند برابری هزینهها میشود، بلکه در برخی موارد به فرسودگی سازههای نیمهکاره و هدررفت بیتالمال میانجامد.
پروژهای که میتوانست در چند سال گذشته با اعتباری محدودتر به بهرهبرداری برسد، امروز بهدلیل گذر زمان، نیازمند چندین برابر منابع مالی است.
سال آینده؛ تغییر رویکرد یا تکرار جلسات؟
اکنون در آستانه سال جدید، این پرسش جدی در افکار عمومی شهرستان دماوند مطرح است که آیا ارادهای عملی، فراتر از جلسات تشریفاتی و وعدههای تکراری، برای تعیین تکلیف این پروژههای حیاتی وجود دارد یا خیر؟
مردم شهرستان دماوند سالهاست چشمانتظار اقداماتی ملموس و نتیجهمحور هستند؛ اقداماتی که بتواند عقبماندگیهای انباشته را جبران کرده و مسیر توسعه متوازن این شهرستان را هموار سازد.
سال آینده میتواند نقطه عطفی در مدیریت پروژههای نیمهتمام باشد؛ به شرط آنکه برنامهریزی دقیق، تخصیص واقعی اعتبارات و پیگیری مستمر در دستور کار قرار گیرد.
در غیر این صورت، بیم آن میرود که فهرست مطالبات مردمی همچنان طولانیتر و مردم ناامیدتر از گذشته شوند و پروژههای نیمهتمام، همچنان روایت تکراری توسعه ناتمام در دماوند باقی بمانند.
انتهای پیام/
