روز خبرنگار، تنها فرصتی برای تبریک گفتن نیست؛ بلکه زمان مناسبی برای مرور وضعیت رسانهها، بررسی نقاط قوت و ضعف و ترسیم چشماندازی روشنتر برای آینده این حرفه است
به گزارش پایگاه خبری عصر شرق، روز خبرنگار، تنها فرصتی برای تبریک گفتن نیست؛ بلکه زمان مناسبی برای مرور وضعیت رسانهها، بررسی نقاط قوت و ضعف و ترسیم چشماندازی روشنتر برای آینده این حرفه است؛ حرفهای که در شهرستان دماوند، روزهای پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشته و امروز بیش از هر زمان دیگری به بازگشت به اصول، اخلاق و استانداردهای حرفهای نیاز دارد.
هفدهم مردادماه، روز پاسداشت انسانهایی است که رسالت آگاهیبخشی را بر عهده گرفتهاند؛ کسانی که با وجود همه دشواریها، محدودیتها و کمبودها، همچنان در میدان اطلاعرسانی حضور دارند و صدای مردم را به گوش مسئولان میرسانند.
در این میان، خبرنگاران شهرستان دماوند نیز در سالهای اخیر تجربههای متفاوتی را پشت سر گذاشتهاند؛ بهویژه در روزهای دشوار و بحرانی، بار دیگر اهمیت حضور رسانههای محلی آشکار شد و بسیاری از خبرنگاران، بدون توجه به مشکلات موجود، وظیفه حرفهای خود را انجام دادند.
اما در کنار همه این تلاشها، واقعیت دیگری نیز وجود دارد؛ واقعیتی که بسیاری از فعالان رسانهای درباره آن هشدار میدهند.
رسانه یا کانال مجازی؛ مسئله این است!
در سالهای اخیر، مرز میان «رسانه» و «کانال» بهتدریج کمرنگتر شده است؛ بسیاری از صفحات و کانالهای مجازی، بدون برخورداری از مجوزهای رسمی و بدون پایبندی به الزامات حرفهای، خود را با عناوینی همچون «پایگاه خبری»، «رسانه رسمی»، «قدیمیترین رسانه» یا «معتبرترین رسانه» معرفی میکنند.
این در حالی است که در نظام رسانهای کشور، رسانه صرفاً یک عنوان نیست، بلکه مجموعهای از مسئولیتهای حرفهای، اخلاقی و حقوقی را در بر میگیرد.
داشتن مجوز رسمی، وجود مدیرمسئول پاسخگو، رعایت قوانین، امکان پیگیری حقوقی، پایبندی به اصول حرفهای و احترام به حقوق مخاطبان، تنها بخشی از ویژگیهای یک رسانه حرفهای محسوب میشود.
محتوای زرد؛ آفتی برای اعتماد عمومی دماوند
یکی از مهمترین چالشهای سالهای اخیر، افزایش تولید و انتشار محتوای زرد در برخی کانالهای محلی است؛ موضوعی که به اعتقاد بسیاری از فعالان رسانهای، نهتنها کمکی به افزایش آگاهی عمومی نمیکند، بلکه اعتبار و جایگاه رسانه را نیز تحت تأثیر قرار میدهد.
انتشار اخبار هیجانی، استفاده از تیترهای اغراقآمیز، انتشار مطالب تأییدنشده و حتی پرداختن به موضوعاتی که اساساً تناسبی با شأن رسانه ندارند، بخشی از این آسیبها به شمار میروند.
از سوی دیگر، برخی کانالها با انتشار آگهیها، اطلاعیههای شخصی، پیامهای تسلیت و مطالب مشابه، به تدریج از هویت خبری خود فاصله گرفتهاند و مسیر متفاوتی را در پیش گرفتهاند.
یک فعال رسانهای چه میگوید؟
یکی از فعالان رسانهای شهرستان دماوند در گفتوگو با خبرنگار ما میگوید: مشکل اصلی این نیست که افراد در فضای مجازی فعالیت میکنند؛ مسئله این است که گاهی مرز میان فعالیت رسانهای و فعالیت تبلیغاتی از بین میرود و برخی افراد بدون آشنایی کافی با اصول خبرنویسی، تیترنویسی و اخلاق حرفهای، خود را در جایگاه رسانههای باسابقه قرار میدهند و همین مسئله، نگاه عمومی به حرفه خبرنگاری را دچار آسیب میکند.
او ادامه میدهد: اعتبار رسانه با تکرار واژههایی مانند نخستین، معتبرترین یا قدیمیترین به دست نمیآید؛ آنچه یک رسانه را متمایز میکند، صداقت، استمرار، مسئولیتپذیری، قانونمداری و اعتماد عمومی است.
این فعال رسانهای معتقد است که بخش قابل توجهی از مشکلات موجود، به نبود نظارت مؤثر و روشن نبودن مرز میان فعالیت رسانهای و فعالیت تبلیغاتی بازمیگردد.
خبرنگاری، حرفهای فراتر از انتشار محتوا
امروز بیش از هر زمان دیگری، تفاوت میان خبرنگاری حرفهای و تولید محتوای روزمره آشکار شده است.
خبرنگار، صرفاً منتشرکننده محتوا نیست؛ بلکه فردی است که مسئولیت اجتماعی، اخلاقی و حقوقی سنگینی را بر عهده دارد و باید میان سرعت، دقت، انصاف و حقیقت تعادل برقرار کند.
بیتردید، تداوم این مسیر بدون حمایت از رسانههای حرفهای، نظارت دقیق بر فعالیتهای رسانهای و تقویت اخلاق حرفهای امکانپذیر نخواهد بود.
رسانهداری، یک مسئولیت است
رسانه، پیش از آنکه یک عنوان باشد، یک مسئولیت است؛ مسئولیتی که تنها در سایه صداقت، قانونمداری، شفافیت و احترام به حقیقت معنا پیدا میکند.
شاید روز خبرنگار، بهترین فرصت برای بازنگری در مسیر طیشده و ترسیم چشماندازی تازه برای آینده رسانههای شهرستان دماوند باشد؛ آیندهای که در آن، اعتبار از مسیر عملکرد حرفهای به دست آید، نه از راه شعارها، ادعاها و رتبهبندیهای بدون پشتوانه.
به امید روزهایی که خبرنگاری، بار دیگر جایگاه واقعی خود را در شهرستان دماوند بازیابد.
روز خبرنگار مبارک
