به گزارش پایگاه خبری عصر شرق، چهاردهمین برنامه از شش ماهه نخست دوست‌داران کوهستان سپهر شهرستان دماوند با صعود به قله عَلَم کوه با ارتفاع ۴۸۵۰ متر به سرپرستی مجید خانزادی انجام شود.

*معرفی علم کوه

قله علم کوه با ارتفاع ۴۸۵۰ متر دومین قله مرتفع ایران در استان مازندران قرار دارد؛ این کوه از مسیرهای مختلفی صعود می‌شود و مسیرهای شمالی از سمت یخچال علم چال که دیواره علم کوه در آن قرار دارد، از مسیرهای دست به سنگ، دیواره ای کاملاً فنی هستند.

مسیر جنوبی از دشت حصار چال نسبت به مسیرهای دیگر علم کوه ساده‌تر بوده و به جهت زیبایی مسیر صعود طرفدارهای زیادی دارد؛ قله علم‏کوه از جهت شمال به قله شانه‏ کوه، از جنوب به قله خِرسان، از شرق به قله‌های شاخک‏ متصل است؛ دیواره شمالی آن بزرگ‌ترین و بلندترین دیواره کوه‏های کشور است و از کف یخچال علمچال در حدود ۷۰۰ متر ارتفاع دارد.

سه یخچال عظیم در جهت‌های مختلف این کوه واقع شده که عبارت‌اند از یخچال علمچال در شمال، یخچال هفتخان در غرب و یخچال خِرسان در جنوب است؛ علم کوه در حدود یک قرن پیش یعنی در سال ۱۲۸۱ خورشیدی برای نخستین‌بار توسط یک گروه آلمانی به نام برادران ((مولر)) شناسایی شد.

*شرح برنامه

با اعلام قبلیِ سرپرست و به خاطر مواجه نشدن با ترافیک آخر هفته، ساعت ۵.۳۰ دقیقه صبح پنجشنبه از گیلاوند با یک دستگاه وَن حرکت کردیم؛ دو نفر دیگر از دوستان در دماوند به ما ملحق شدند و با ۱۳ نفر، سفر به کِلاردشتِ استان مازندران را آغاز کردیم.

ساعت ۷.۳۰ دقیقه صبح در مسیر جاده هراز (شصت کیلومتر مانده به آمل) جهت صرف صبحانه توقف کردیم و پس از ۲۰ دقیقه دوباره به راه افتادیم؛ جاده روان بود و فقط یکی دو بار در طول مسیر به ترافیک سبکی برخورد کردیم که زیاد بابت ترافیک اذیت نشدیم.

ساعت ۱۱ به رویان رسیدیم و با درخواست اعضای گروه و تأیید سرپرست، برای کمی استراحت در کنار دریای زیبای خزر توقف کردیم ساحل زیبای دریا، قبل از صعود، آرامشی وصف ناپذیر داشت.

بعد از نیم ساعت استراحت، ساعت ۱۱.۳۰ به راه خود ادامه دادیم و بعد از وارد شدن به شهر کِلاردشت و در انتهایِ بخش رودبارک، ساعت ۱۳.۴۰ دقیقه به قرارگاه فدراسیون کوهنوردیِ رودبارک رسیدیم؛ از اینجا به بعد به علت خاکی و ناهموار بودن مسیر بایستی با نیسان یا پاترول ادامه می‌دادیم که بعد از برداشتن کوله‌ها از داخل وَن و عوض کردن لباس‌ها و برداشتن لوازم موردِ نیاز، در ساعت ۱۴ با یک دستگاه نیسان به راه پُر پیچ و خم و ناهموار تا تنگه گلو راه افتادیم.

از اینجا به بعد آنتن موبایل‌ها نیز از دسترس خارج شد و دسترسی به هیچ اپراتوری مقدور نبود؛ در میانه راه از کنار قرارگاه کوهنوردی مجهز وَنداربُن نیز گذشتیم و در ساعت ۱۵.۲۰ دقیقه بعد از پیمودن مسیر خاکی و تکان‌های فراوان نیسان به ابتدای تنگ گلو یعنی ابتدای مسیر کوهنوردی علم کوه رسیدیم و با راننده هماهنگ شد که فردا در ساعت مقرر برای برگشت به دنبال ما بیاید.

طبیعت زیبای این منطقه، واقعاً شگفت‌انگیز است و جاری شدنِ رودخانه‌ای پُر آب که از آب شدن یخچال‌های طبیعی سرچشمه می‌گیرد، این زیباییِ را دو چندان می‌کند؛ مسیرِ پاکوب را از تنگ گلو آغاز کردیم و یک بار از روی عرض رودخانه که پلی چوبی در این محل نصب شده عبور کردیم.

بعد از حدود یک ساعت و نیم کوهنوردی (ساعت ۱۶.۴۵) وارد دشت زیبای حصارچال شدیم؛ این دشت به راستی یکی از زیباترین دشت‌های ایران در ارتفاع ۳۴۰۰ متری واقع شده است که در سرتاسر دشت آب وجود دارد.

از دشت، قله علم کوه مشخص نیست؛ یکی از نمادهای دشت حصار چال قله مناره است که به جهت شکل خاص خود جلوه‌ زیبایی به دشت داده و به راحتی قابل تشخیص است؛ اگر رو به قله مناره بایستید، مسیر پاکوب قله تقریباً در سمت راست شما می‌شود و اگر پاکوب را ادامه دهیم و پس از عبور ازقله مرجیکش قله علم کوه نمایان می‌شود.

بعد از برپا کردن چادرها، مشغول خوردن ناهار شدیم و بعد به استراحت پرداختیم تا برای صعود روز بعد انرژیِ کافی داشته باشیم.

ساعت حدود ۲.۳۰ دقیقه بامداد بود که با هماهنگی‌های قبلی، اکیپ دوم گروه سپهر شامل پنج نفر دیگر از اعضای گروه که نتوانستند پنجشنبه را مرخصیِ کاری بگیرند و نمی‌خواستند این صعود عالی را از دست بدهند در تاریکیِ هوا به دشت حصارچال رسیدند و به گروه ملحق شدند.

ساعت چهار بامداد همگی بیدار شدیم و بعد از ۴۵ دقیقه وآماده شدن و صرف صبحانه، در ساعت ۴.۴۵ استارتِ صعود در هوایی عالی و با روشن کردنِ هِدلایت‌ها به سر قدمیِ استاد عزیز عبدی زده شد.

لازم به ذکر است که دو نفر از همنوردان خوبِ ما از خودگذشتگی کردند و برای مراقبت از چادرها و لوازم، کنارِ چادرها در ارتفاع ۳۷۰۰ متری حصارچال ماندند؛ مسیر تا قله، کاملاً پاکوب بود و گروه‌های بسیاری از سرتاسر ایران این دو روز را برای صعود، انتخاب کرده بودند.

با روشن تر شدنِ هوا، مسیر زیبای صعود و قله‌های اطراف حسابی چشم ما را به خود خیره کرده بود که حدود یک ساعتِ آخر منتهی به قله بودیم که قله‌ زیبای عَلَم کوه نمایان شد و اعضای گروه با انگیزه‌ بیشتری به صعودِ خود ادامه دادند که نهایتاً در ساعت هشت صبح با صعودی عالی (سه ساعت و ربع) قله عَلَم کوه را از ضلع جنوبی صعود کردیم.

نمای روی قله به قدری زیباست که دوست داشتیم ساعت‌ها روی قله بمانیم، اما قله علم کوه به سبب شکل خاص خود چندان جای نشستن ندارد و به خاطر گروه‌های پشتِ سر که قصد بالا آمدن بر روی قله را داشتند به گرفتن چند عکس یادگاری بسنده کردیم.

کمی پایین‌تر از قله و در محلی مناسب نشستیم و به هم‌هوایی و استراحت پرداختیم و در ساعت ۹ مسیر بازگشت به حصارچال را از سر گرفتیم.

موقع برگشت با هماهنگی سرپرست دوستداران کوهستان سپهر عبدی، دو نفر از همنوردان از مسیر خط الراس خرسان‌ها و منار به کمپ برگشتند و بقیه گروه موقع برگشت بعد از صعود قله مرجیکش و استراحت کوتاهی ساعت ۱۲ به کمپ برگشتند.

ناهار صرف و چادرها و لوازم جمع‌آوری شد و در ساعت ۱۳.۱۵ به سمت تنگ گلو راه افتادیم؛ در ساعت ۱۴.۳۰ دقیقه به تنگ گلو رسیدیم و با بدعهدیِ راننده نیسانی که ما را آورده بود مواجه شدیم که با تلاش‌های سرپرستِ برنامه یک نیسانِ دیگر جایگزین شد و پس از وقفه‌ای نیم ساعته، ساعت ۱۵ به سمت قرارگاه کوهنوردی رودبارک راه افتادیم ساعت ۱۶.۴۵ به قرارگاه رودبارک و پایِ ماشین رسیدیم و بعد از کمی استراحت و تعویض لباس‌ها در ساعت ۱۷.۳۰ به سمت دماوند راه افتادیم و در ساعت ۲۴ نیمه شب جمعه به دماوند رسیدیم.

اعضای شرکت‌کننده در صعود به قله علم کوه خانم‌ها شامل صفری، کیلانی، توحیدی، حسینی، کاشانی و آقایان عباسی، نعیمی، عبدی، خانزادی، امیرقلی، فیاضی، خسروی، سهرابی، اسداللهی، قربانی، محمدامین پازکی، ایمان پازکی و محمد نعیمی بودند.

***********************

گزارش از: ایمان پازکی

***********************

انتهای پیام/س